Summary


FUZÛLÎ’NİN LEYLÂ VÜ MECNÛN MESNEVÎSİNDEN HAREKETLE EDEBÎ METNİN ÜÇ KİLİT NOKTASI ÜZERİNE: TÜR, TARZ VE TEKNİK
Metin ifâdesi, genel bir yaklaşımla; sözlü ya da yazılı ibâreler şeklinde tanımlanabilir. Estetik beğeni ve sanatsal kaygı taşıyan metinler, edebî metinler olarak yorumlanmaktadır. Yapıt kimliği kazanan bir edebî metin, yazılmış olduğu döneme ve oluşturulma şekline göre farklı adlandırılabilmektedir. Bir yapıtın, klâsik ya da modern veya mesnevî ya da roman şeklinde adlandırılmasının sebebi de çoğu kez bu durumdan kaynaklanmaktadır. Adlandırmanın farklı oluşu, özellikle de anlatım esâsına dayalı metinlerde, metnin oluşum ve çözülüşüne ilişkin pek bir fark yaratmayacaktır. Hemen her metin; anlattığı şeye göre bir ya da birden çok türü, anlatım biçimine göre bir ya da birden çok tarzı ve farklı anlatım tekniklerini sergileyecektir. Bu çalışma ile edebî metinler söz konusu olduğunda, metinlerin sınıflandırılması noktasında bir problem teşkîl eden edebî türler ve tarzlar ile metinlerin derin yapısının doğru çözümlenmesinde etkin rol alan anlatım tekniklerinin yazınsal ürünlerin oluşturulması bağlamındaki işlevselliğine kısaca değinilerek, yazılan diğer Leylâ vü Mecnûn mesnevîleri dâhilinde Fuzûlî’nin Leylâ vü Mecnûn’u öz olarak yorumlandıktan sonra; klâsik bir mesnevî örneği olarak adlandırılan Fuzûlî’nin Leylâ vü Mecnûn’undan hareketle, ilgili yapıttan konunun doğru değerlendirilebilmesi adına en çarpıcı bölüm ya da beyitler seçilmek sûretiyle; belirginleştirme ölçütleri sırasıyla; konu, ifâde ediş biçimi ve kurguyu gerçekleştiren yöntemsel esâslar olan; edebî tür, tarz ve anlatım teknikleri üzerinde değerlendirmelerde bulunuldu. <

Keywords
Edebî Metin, Klâsik, Modern, Mesnevî, Fuzûlî, Leylâ vü Mecnûn, Edebî Türler ve Tarzlar, Anlatım Teknikleri